Marc Mylemans (1956) is door de jaren heen een gepassioneerd colorist geworden. Na zijn opleiding aan de academie van Heist-op-den-Berg toonde hij voor het eerst zijn impressionistische schilderijen in 1987. Zoals een beeldhouwer een beeld opbouwt zo maakte Marc zijn schilderijen eigenhanding. Hij zocht het beste linnen, construeerde zijn eigen frames, kookte zijn grondingen om daar de juiste hechting te bekomen voor de olieverf. Die ondergrondse structuur was een dankbare drager voor de zachte kleurzetting.  Als natuurliefhebber is steeds de drang aanwezig geweest om dit te vertalen op canvas. De laatste jaren hebben de vergezichten plaatsgemaakt voor meer focus en detail en net weer niet. Kunstcriticus Frans Boenders schreef volgende tekst over het oeuvre van Mylemans: Het paradijs is voor de duur van een schilderij neergedaald op doek. Het toont zich in aaneengekoekte verfklodders, opeengehoopte geligheid, uiteenspattend rood en hevig blauw. Mylemans’ maximalistische, jubelende aanpak van verf, penseelvoering en kleurintensiteit zorgt voor eerbied voor, en voortbestaan van, het geheim. Wat er precies in het landschap te zien valt, zien we juist niet. We zien de natuur in haar sterkst gesynthetiseerde gestalte. Wat we zien is de herinnering aan een zien, de worsteling met een herinnering of een reeks herinneringen.