Een discrete estheet

Wij hebben hem leren kennen, meerdere decennia geleden als een eigenaardige en eigenzinnige schilder die een idyllische wereld opriep waarin de dingen ongerept waren, de vogels kleuriger pluimen hadden, de sneeuw witter was, de raven zwarter en de stilte onzegbaar. Ik dacht altijd aan de middeleeuwen als ik zijn doeken zag die nauw aangesloten bij het fijnschilderen. Vroeger, veel vroeger, schilderde men waarschijnlijk op die ingetogen en nauwgezette wijze landschappen en taferelen die de elegante vanzelfsprekendheid van miniaturen hadden. Een estheet, als een anachronisme zo geraffineerd is Eugène Demane gebleven.