De afstand tussen realisme en surrealisme is niet steeds onoverbrugbaar.

Guy Van den Bulcke bedriegt zichzelf niet, hij is zich bewust van het onverbiddelijke, het onberekenbare van vandaag de dag. Daarom verbergt hij zijn gevoelens niet. Zijn liefde tot de mens tederheid zou ik het noemen – ontdekt men onderhuids in die, voor ons, exotische personages. Door ons te confronteren met ruimten, die niet alledaags voorkomen, door voorwerpen samen te brengen die ons vervreemden en bevreemden, wordt het natuurlijk evenwicht kortstondig verbroken om dan onmiddellijk, dank zij een grandioze zin voor harmonie, weer hersteld te worden. Zulk een demarche is niet zo ver verwijderd van het surrealisme. Trouwens, de afstand tussen realisme en surrealisme is niet steeds onoverbrugbaar. Het oeuvre van Guy Van den Bulcke ontleent zijn kracht niet enkel aan de grote technische vaardigheid, maar ook aan het drama dat zich vermengt met het licht op de huid, het schijnsel op het haar, de blik uit de ogen, de krul om de lippen. Tekst Marcel van Jole (AICA) uit de monografie “Guy Van den Buclke